Maria Taniguchi’s uitgangspunt voor haar titelloze, monochrome acrylschilderijen op opgespannen doek is de individuele, subjectieve tijd. Hun uniforme visuele raster is gebaseerd op het eenvoudigste herhalende metselwerkpatroon, het zogenaamde halfsteensverband, dat een wand te dun om op zich te staan oplevert, maar vaak wordt gebruikt in de moderne bouw om de ‘huid’ of het ‘gezicht’ van een gebouw te creëren. Tegelijkertijd valt het oppervlak van elk afzonderlijk schilderij zichtbaar uiteen in stukken met onregelmatige vormen en maten. Refererend naar de giornate van de laatmiddeleeuwse frescoschilderingen, veraanschouwelijken ze het schilderproces door (letterlijk, met een wijsvinger of pointer) de grens van één dag werk aan te geven.

 

ZONDER TITEL

2012–2014

In tegenstelling tot de Italiaanse meesters, die ‘s ochtends een segment van de muur moesten pleisteren en het schilderij tegen de avond klaar moesten hebben, doet Taniguchi geen moeite om deze grenzen weg te cijferen en in de totale compositie te laten opgaan. Haar compositie is het gevisualiseerde verschil tussen de verschillende dimensies van tijd waarin ze zelf woont en werkt. Vandaag laat ze enkel de variaties die veroorzaakt worden door de contingentie van het werkproces zelf toe: de variabele verhouding van pigment tot medium, de atmosferische omstandigheden die de droogtijd beïnvloeden, occasionele externe verstoringen (als iemand toevallig over een werk dat op de vloer ligt te drogen wandelt, of wanneer een hond enkele uren op het strak gespannen doek gaat rusten). Er is geen echte tegenstelling tussen metselwerk als eenheid voor het meten van werktijd en als herinnering aan het feit dat we geconfronteerd worden met een geconstrueerde ruimte, in de meest directe zin. De beperking van het raster laat de kunstenaar toe de vrijheid die zelfs minieme variaties van toets en toon verlenen aan eender welk gekozen format te ontdekken, en de toeschouwer die te appreciëren.

 

ZONDER TITEL (DAWN’S ARMS)

2011

In haar video’s toont Taniguchi ook de processen van het maken (en van het zien – dat de twee samen horen is iets wat ze in haar kunst steeds thematiseert), maar dit medium laat haar ook toe de afstandelijkere houding van een toeschouwer aan te nemen in plaats van te opereren vanuit haar eigen laboratorium. De pars pro toto aanpak, waarbij het deel staat voor het geheel, kan meer expliciet worden gemaakt wanneer een andere persoon of object voor de camera komt te staan. Neem bijvoorbeeld een lichaamsdeel, zoals in de video-installatie Zonder titel (Dawn’s Arms), die een steenhouwer in de Filippijnse marmergroeven op het eiland Romblon toont terwijl hij de armen van het standbeeld (getiteld Morning) dat weerspiegeld wordt in de stagnerende fontein van Ludwig Mies van der Rohe’s Barcelona Paviljoen kopieert. (AK)

Artist Website

Maria taniguchi dawn's arms 2011

Maria Taniguchi, UNTITLED (DAWN’S ARMS), 2011 (video stills), photo: Maria Taniguchi and Silverlens, Manila and Singapore

Maria taniguchi untitled 2

Maria Taniguchi, UNTITLED, 2012, photo: Rachel Rillo

Maria taniguchi untitled 2012

Maria Taniguchi, UNTITLED, 2012, photo: Rachel Rillo